Izložba 'Veljko Vučković: Točkovi koji se nikada ne vrte'

Galerija Drina sa zadovoljstvom najavljuje otvaranje samostalne izložbe Veljka Vučkovića Točkovi koji se nikada ne vrte u petak, 21. juna, u 19:00 časova, na adresi Krunska 73, Beograd, Srbija. Rođen 1994. godine, Veljko Vučković, ovogodišnji dobitnik prestižne nagrade za crtež od Fondacije Vladimira Veličkovića, predstaviće izbor od dvadeset uljanih slika različitih veličina nastalih tokom proteklih četiri godine.

Aproprijacija i transformacija filmskih isečaka centralni su elementi u radu Vučkovića. Oživljavajući informacije apsorbovane iz filmova, umetnik je pretežno zainteresovan za stvaranje slika sposobnih da evociraju suptilne asocijacije sa društvenim i političkim događajima. Potencijal za neograničeno reprodukovanje medijskih slika u Vučkovićevom umetničkom procesu služi kao beskonačan izvor za daljnje manipulacije i tehničku obradu. Proces stvaranja uključuje selekciju, apropriaciju i dekonstrukciju filmskih frejmova, temeljno digitalno uređivanje fragmenata, montažu, kolaž, a zatim njihovo prenošenje na platno. Originalni materijal se seče, transponuje u crno-belo, određeni elementi se eliminisu, delovi pomeraju, drugi rotiraju, frejmovi se prilagođavaju, često izmenjujući kontrast ili osvetljenje u određenim oblastima, dodaju se reči ili se vrše slične intervencije. Ovaj takozvani post-digitalni umetnički gest primenjuje arheološki pristup u selekciji šablona koji se pomno pregledavaju, digitalno reorganizuju i materijalizuju korišćenjem tradicionalnih tehnika uljane slikaje.

Prema rečima kustoskinje izložbe Nataše Radojević, Vučkovićeva dela ne pružaju izobilje podataka – njihov jezik komunikacije je mnogostruk. Kao rezultat, posmatrači nikada nisu sasvim sigurni u tumačenje objekta slike. Činjenica da se ne zaustavlja na jednodimenzionalnoj poruci vodi nas kroz dekonstrukciju postojećeg ka konstrukciji novih dimenzija. Njegov rad boravi u plivajućem međuprostoru između originalnog konteksta i mogućnosti za alternativna tumačenja, olakšavajući međusobno približavanje potencijalnih zaključaka. Stoga, umetnik postaje istraživač u procesu stvaranja slike, dok posmatrač, upijajući njen sadržaj, dovodi do interpretacija.

U svom eseju o Vučkovićevom radu, kustos nigerijskog porekla Azu Nwagbogu naglasio je:
Objektiv se ističe kao jedno od najključnijih ljudskih izuma prethodnog veka, alat koji poseduje značajnu sposobnost da uhvati, stvori, dokumentuje i arhivira artefakte našeg vremena putem kamera, filmova i različitih novih medijskih tehnologija.
Međutim, šta je s objektivom ljudskog oka, utelovljenim u umetnika? Oštri objektiv Veljka Vučkovića trepće i uhvata nijanse iz filmova, služeći kao osnova za njegovo umetničko istraživanje. Vučkovićev rad ne počiva na nostalgiji, već na dubokom radoznalstvu koje sistematski traga za suptilnim ostatcima koji opstaju danas, arhivirani u filmovima iz šezdesetih ili sedamdesetih godina. On transformiše ovu istraživačku delatnost u drugu umetničku formu – slike.

Samostalna izložba 'Točkovi koji se nikada ne vrte' predstavlja Vučkovićeve nedavne upite, nudeći putovanje koje usporava vaše usvajanje njegovih dubokih refleksija o prolasku vremena. Ko zaista oblikuje istoriju? Da li su to dešavanja ili individue koje u njima učestvuju?

Retko nailazimo na slike izvedene s takvom nepokolebljivom uverenosću i veštinom. 'Točkovi koji se nikada ne vrte' predstavljaju Vučkovićevu istraživačku dubokog dijaloga koji uranja u beskrajni napredak vremena. Njegove slike služe kao artefakti našeg doba, izgleda da se vrte brzinom bez presedana u ljudskoj istoriji, a ipak noseći trajne teme koje opstaju.